Вадзіму

Ліяны слёз над безданню адчаю
Малюе дождж струменямі на шкле.

На попелішчы часу дзень сатлеў,
Пакінуўшы сляды за небакраем.

Вярэдзіць сэрца зноў туга старая.
Грахом няздзейсненым твой вобраз паўстае.

Я ўсё зрабіла правільна, але
Чаму ж сябе за гэта дакараю?

Калі разважнасць з трону саступае —
Становяцца пачуцці на чале…