Бледны саван, сатканы для згубнага шлюбу з туману,
Душыць Енкі аб волі і рэшткі пасечанай веры.
У прасторы Лунаюць сляпыя вяшчальнікі цноты,
І світанне крывавы Арнамент на ўбранні выводзіць.
З цягам часу ўспаміны Раздробяцца рубам падману,
Спадзяванні загінуць у бітве з Уяўнай хімерай,
А нявеста, якая пазычыла срэбра ў Самоты,
Сваю долю ў пакутах пад горкаю зоркай народзіцЬ.