Стакроць віноўны прад табой,
бо ведаю свае правіны:
у вочы іншае жанчыны,
бывала, я глядзеў з журбой.

Там, нібыта ў чужым жытле
з таемна-зіхаткім агменем,
мільгалі здрадлівыя цені
і расплываліся ў імгле.