З балгарскай. Пераклад Ніла Гілевіча.

Гібее наша пакаленне —
мароз нам душы ледзяніць.
Ні цёплы промень, ні натхненне
не сагравае нас ані.

Ідзём туды, куды ідзецца —
кірунку пэўнага пяма.
Без гневу сэрца вяла б’ецца
у клетцы цеснай, як турма.

О племя мёртвага застою!
Страсі, згані з душы зіму!
Патомства крочыць за табою —
што завяшчаеш ты яму?

Вось гэты шлях — пусты і марны?
І гэту долю — гнуць гарбы?
Ці, можа, мроіш: дзень бясхмарны
надыдзе сам, без барацьбы?

Не пакідай, высокі божа,
ты без лампады свой алтар,
без гімна — ўласнае падножжа,
душу — без веры і без мар!

Матроса ў плаванні — без зоркі,
калі цямрэе мора даль;
ну, а народ у долі горкай —
без ідэалу не кідай!