З францускай. Пераклад Славамiра Адамовiча.

Я голы й босы,
лiчу страты,
разуты й разьдзеты,
з пустымi рукамi,
з пустой галавой,
увесь у ранах i язвах,
цемра перад вачыма,
больш нiчога ня бачу,
людзей больш няма,
людзi пайшлi па хатах,
але зьнiклi будынкi;
лёгка крытыкаваць камфорт i шэрасьць жыцьця-быцьця,
пустое,
больш нiчога няма,
пясок, пыл i смог,
у горле пяршыць,
называйце гэта забруджваньнем асяродзьдзя,
тупасьцю й атлусьценьнем,
называйце гэта сьвiнствам
нашага бяздарнага жыцьця —
гэта ўжо ня мае значэньня.
Я зноў узяў у рукi пяро,
я зноў вычухаў свае скаргi,
я прадоўжыў стары раманс,
я быў паэтам, потым адклаў пяро
i ўжо паэтам ня быў,
я не ўваходжу цяпер нi ў якiя шэрагi;
калi б я мог зразумець, чаму
жанчына бярэ дзiця на рукi
i ўпускае яго на зямлю,
юнак выходзiць на сонца
й заходзiцца кашлем —
называйце гэта супадзеньнем,
называйце як хочаце,
ува мне адна пустата,
я бачу пустыя сны, жыву з пустымi вантробамi,
цалую з пустой душою,
але я ведаю ўсё, што трэба гаварыць,
каб здавацца жывым,
я ведаю цану любовi i iмгненьням шчасьця,
умею гуляць, як хлопчык;
я ведаю, што трэба гаварыць,
каб мець выгляд жывога,
але я ўздрыгваю кожны раз,
калi мiма праносiцца хлопец на матацыкле,
i не магу адвесьцi вачэй ад дзяўчынкi,
што скача праз матузок вераўчаны i залiваецца сьмехам,
я памятаю штохвiлiны
пра таго, хто кiнуты ў турму,
хто выправiўся ў шлях,
хто завяршае жыцьцё суiцыдам…