З італьянскай. Пераклад Васіля Хомчанкі.

Як хворы раб або як звер,
ішоў па свеце я, падоранаму мне доляй.
Марудлівы, быццам страшыдла
балот, ці пяскоў, ці зялёных нетраў,
валокся на пузе — ці ластах,
зусім ненатрэбных на зямлі,
ці на перапонках крылаў…
Вакол — са шчэбня насыпы або грэблі,
а можа, станцыі, застылыя на плошчах
горада мёртвых — сярод вуліц, падземных пераходаў
глыбокай ночы, калі чуваць толькі
шум далёкіх цягнікоў
ды вухканне вады ў сарцірах
пры апошняй сцюжы,
у тым цені, у якога няма заўтра.
І вось, пакуль я поўз, як чарвяк,
мяккі і агідны ў сваёй шчырасці,
нешта ўвайшло ў маю душу —
як быццам у ясны дзень патухла сонца.
На пакуты параненага звера
налегла новая пакута, змрочная і роспачная,
і трэснуў свет сноў.
«Ніхто не просіць больш у цябе паэзіі!»
«Час скончыўся быць табе паэтам…»
«Ты пражыў свае гады!»
«Ты жаўцееш са сваёй паэмай «Прах Грамшы»,
і ўсё тваё жывое ў цябе цяпер баліць,
як незагойная старая рана,
ад якой памрэш».
А кнігі вершаў ляжаць нікому не патрэбныя…