З жамойцкай. Пераклад Міколы Хведаровіча.

Я — жыву,
быццам кропля, на свеце…
Прыйдзе час — ў сіняву
панясе мяне вецер.

Праплыву
шэрай хмарай, няйначай,
і дажджом упаду
на пясок я гарачы.

Бо за мной —
гэта права за мною,
хваляй быць штармавой,
акіянскай вадою.

Потым зноў
у раскатах грымотных,
з шумам спорных дажджоў
мне кружыцца зваротна.

Мне з скалой
рыхтавацца да бою,
з громам,
                ветрам,
                             бядой,
нават з смерцю і болем.

Я мураш?
Не: зрываю вярыгі!
Людзі, гэта я ваш
і малы, і вялікі.

Розум мой —
ён у дружбе з сумленнем,
крыўду,
             ганьбу,
                         разбой
вынішчае з карэннем.

На развод
не пакіне насення,
а з душы мае лёд
змые дожджык вясенні.

Праз імшар,
па вясенняй паводцы,
будзе плысці душа
ў апрамененай лодцы.

На вадзе
надзімаецца парус.
Там аб праўдзе вядзе
спрэчку д’ябал і Фауст.

Вырашаць
тую спрэчку сам буду.
Рабства буду знішчаць,
вольнасць людзям здабуду.

Аддаю
ў тыя нетры-аддалі
скіраванасць сваю…