Са славацкай. Пераклад Петруся Макаля.

                       Л.Навамескаму

Заўжды дарогі
            тояць небяспечнасць.
Воз, нахіліўшыся,
            вось-вось кульнецца ў вечнасць.

Тады мужчына
            выступіць, як бог,
            цяжар націсне
            ў супрацьлеглы бок.

Аддасць
            усё, што мае, да асноў.
Нахіленае выпраміць ізноў.

Далей узбоч яго вядзе сцяжына,
Мінаючы хвалы ліслівай звон.

Прарэзаная ў грунце каляіна
раскажа ўсім
            аб тым, што выйграў ён.